"Ważne wprowadzenie do ped......– zaburzenia psychiczne i przestępstwa ............"

Używając słów "odgrywał" w drugim powyższym kryterium [5], ta ogólna definicja jest bardzo niejednoznaczna, ponieważ nie rozróżnia tych, którzy realizują swoje pragnienia seksualne i impulsy poprzez przestępcze zachowania krzywdzące dzieci, a tych, którzy są pociągani do małych dzieci, ale nie realizują swoich pragnień lub impulsów fizycznie wobec dzieci. Realizowanie pragnień poprzez masturbację i fantazjowanie seksualnie o dzieciach nie jest przestępstwem, podobnie jak braternizowanie i zadawanie się z innymi podobnie myślącymi pedofilami (chyba iż obaj są skazanymi przestępcami). Kolejna niejednoznaczność w definicji zaburzenia pedofilskiego nie rozróżnia pedofila, który fantazjuje podczas oglądania pornografii dziecięcej, co samo w sobie jest przestępstwem, od pedofila, który seksualnie zgwałcza dziecko. Obaj są pedofilami popełniającymi dwa oddzielne przestępstwa, ale oczywiście molestowanie dzieci jest znacznie poważniejszym czynem, który rzekomo groziłby surowszą karą.

Jednak oglądanie lub udział w produkcji lub dystrybucji zdjęć i filmów drastycznie przedstawiających dzieci będące brutalnie molestowane w branży pornografii dziecięcej wartej 20-50 miliardów dolarów jest zdecydowanie przestępstwem. [6] I oczywiście, biorąc pod uwagę niesamowite pieniądze, musi być wielu pobierających pornografię dziecięcą popełniających przestępstwa, by zaspokajać swoje chore pedofilskie uzależnienie. Nieodpowiednie dotykanie seksualne dziecka oczywiście stanowi przestępstwo wykorzystywania dziecka. Pedofil, który przedstawia dzieci jako drapieżnego prześladowcę czekających na okazję do seksualnego zachowania przed aktem molestowania, również jest uważany za przestępstwo. Nie trzeba dodawać, iż kupowanie i sprzedawanie dzieci i ludzi oraz przemyt przez granice państwowe i międzynarodowe[7] to podłe przestępstwa, które w dużej mierze prowadzą i kontrolują sieci rządu Iluminatów. [8]

Tak więc klucz różnicy i ostateczne wyzwanie społeczeństwa, by zapewnić ochronę dzieciom, jest oddzielenie pedofila, który kryminalnie zachowuje się jako drapieżca dzieci, od innych, którzy swoje pragnienia przyciągania trzymają w swoich wewnętrznych myślach i nie są wyrażane ani przez pornografię dziecięcą, ani bezpośredni kontakt z dziećmi. Ponieważ ci ostatni pedofile nie są ani przestępcami, ani drapieżnikami, nie stanowią zagrożenia dla społeczeństwa. Oczywiście, w najbardziej rozsądny i uczciwy sposób, pedofilski drapieżca popełniający przestępstwa wobec dzieci musi zostać zidentyfikowany, oddzielony i usunięty ze społeczeństwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom. Pedofile z przemocą seksualną (SVP), którzy są recydywistami i wyraźnie nie potrafią kontrolować swoich kompulsji wobec dzieci przed okresem dojrzewania, w pełni spełniają kryteria jako przestępcy z zaburzeniami psychicznymi wymagający leczenia, jednocześnie stanowiąc wyraźne zagrożenie dla dzieci w przypadku cywilnego umieszczenia w długoterminowym zakładzie psychiatrycznym. [9]

Ale gdy klasa rządząca przez wieki mogła bezkarnie gwałcić i mordować dzieci według własnej woli,[10] podczas gdy jedynymi pedofilami, którzy są obserwowani, demonizowani i zamykani na dożywocie, są wyłącznie przestępcy seksualni wobec dzieci, a to oczywiście nie jest to ani sprawiedliwe, ani satysfakcjonujące rozwiązanie. W dużej mierze, by uspokoić rosnący niepokój społeczny i gniew z powodu powszechnego wykorzystywania seksualnego dzieci na całym świecie,[11] obecna hipokrytyczna, dwupoziomowa polityka przyznawania najcięższych sprawców wolnej ręki, systematycznie niszczącej życie tysięcy dzieci każdego roku[12], podczas gdy siły wigilantów wśród spanikowanej opinii publicznej celują w przesadę wobec tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na reprezentację prawną Dream Team, takich jak miliarder Jeffrey Epstein, jest nie do przyjęcia. [13] Dekadę temu prawnicy Epsteina znęcali się i pobiły słabego i nieetycznego amerykańskiego prokuratora, a następnie nagrodził obecnego sekretarza pracy Alexandra Acostę za wydanie miliarderowi jego ukochanej umowy – karty wyjścia z więzienia,[14] po zgwałcie dziesiątek nieletnich dziewcząt podczas pracy dla Mossadu, by obciążyć dziesiątki znanych polityków, takich jak Clintonowie, w szantażowym planie mającym na celu utrzymanie syjonistycznej kontroli nad Waszyngtonem. [15] To też raczej nie jest odpowiedź. A jednak do tej pory to był status quo na szczycie drapieżnego łańcucha pokarmowego pedofilów.

Pół tuzina lat temu 100 000 z 500 000 zarejestrowanych przestępców seksualnych w Stanach Zjednoczonych było rzekomo zaginionych i nieodnalezionych – to jeden na pięciu skazanych gwałcicieli wciąż na wolności,"[16] wolny, by uderzyć ponownie, krzywdząc kolejne niewinne ofiary. Podobne lub gorsze sytuacje najwyraźniej istnieją w Wielkiej Brytanii,[17], Australii[18] oraz na świecie, gdzie nie istnieje zarejestrowana lista pedofilów. [19 Pomimo wprowadzenia rejestrów w USA dwadzieścia lat temu, wciąż utrzymuje się kontrowersje dotyczące tego, czy publiczne bazy danych o przestępcach seksualnych faktycznie niweczą ich zamierzony cel. Krytycy twierdzą, iż to oni są główną siłą napędową powodującą zaginięcia sprawców, podczas gdy zwolennicy przemocy twierdzą, iż zwiększają one bezpieczeństwo dzieci w społeczeństwie. Kilka badań sugeruje, iż rejestracja płci skutecznie zmniejsza recydywę, ale powiadamianie społeczne może zwiększać przestępczość. [20]

Istnieje kilka typów pedofilów w zależności od obiektu ich pociągu:[21] tych, którzy faworyzują tylko chłopców, tych, którzy są zainteresowani wyłącznie dziewczynami, lub tych, którzy są zainteresowani zarówno chłopcami, jak i dziewczynami. Powszechny mit głosi, iż pedofil, który znęca się nad chłopcami, jest homoseksualistą. [22] Wielu sprawców znęca się nad dziećmi obu płci, a niektórzy są również pociągani do dorosłych kobiet. Wyznaczony typ pedofila jest pociągany wyłącznie do małych dzieci, podczas gdy pedofile niewyłączny są przyciągani zarówno do dzieci, jak i dorosłych. Wielu pedofilów przyjmuje "normalne" życie, ukrywając swój głęboki, mroczny sekret choćby przed małżonkami i rodzinami. Jeszcze inni pedofile angażują się w kazirodztwo wyłącznie z członkami rodziny – najczęściej z własnymi dziećmi lub pasierbami. Kazirodczy rodzice nie zawsze są pedofilemi. Mogą szukać satysfakcji seksualnej z dzieckiem w najbliższym sąsiedztwie z powodu braku dorosłego partnera seksualnego. [23]

Hebefilia[24] to kolejny rodzaj parafilii, który grupa DSM-5 próbowała przebić jako rozszerzenie pociągu do pedofilii, ale zarezerwowana dla dzieci w wieku dojrzewania 13-14 lat, choć niektóre publikacje utrzymują szerszy zakres wiekowy 11-14 lat. [25] W każdym razie spotkało się z zdecydowanym oporem ze strony zbyt silnego oporu w dziedzinach psychiatrii i psychologii, które nie chcą uznać za zaburzenie psychiczne z powodu uprawiania stosunków seksualnych z dziećmi w okresie dojrzewania, które kulturowo i biologicznie rozwijają się w tej chwili seksualnie szybciej, mając już wiek rozrodczy. Psychiatric Times skrytykował komisję ds. DSM za rozważenie tej propozycji, wskazując na seksualny urok reklam Calvina Kleina z modelkami w okresie dojrzewania oraz przypomnienie, iż historyczny wiek zgody seksualnej na świecie (nawet w USA) do niedawna wynosił 14 lat jako powody, by nie klasyfikować tego jako zaburzenia psychicznego. [26] Autor artykułu, dr Allen Frances, otwarcie przyznaje, iż pożądanie dorosłych [mężczyzn] do nastoletnich dziewcząt w wieku 13- i 14 lat jest całkowicie normalne, choć przez cały czas jest przestępstwem do fizycznego działania.

Gdyby hebefilia została wymieniona w DSM-5 jako zaburzenie psychiczne, psychiatria sądowa, która świadczy jako biegli sądowi w procesach o molestowanie dzieci, zostałaby bezpośrednio dotknięta, potencjalnie skazując hebefilów do dożywotniego więzienia w zakładach psychiatrycznych. Dorośli uprawiający choćby dobrowolny seks z 17-latką to w większości stanów USA przestępstwo z użyciem gwałtu na podstawie statutu. Tak więc kara więzienia dla dorosłych profanatorów wczesnej młodzieży pozostaje prawną konsekwencją, niezależnie od diagnozy hebefilii. Ostatecznie, z powodu tak silnego sprzeciwu i gorących sporów, grupa zespołowa DSM zdecydowała się nie uczynić "zaburzenia hebefilskiego" kolejnym oficjalnym wpisem diagnostycznym. Jednak w innym artykule dr Frances wspomina o sprytnym drobnym druku w DSM-5 dotyczącym definicji pedofilii, która obejmuje podniecenie u "dzieci przedokresowych lub wczesnych dojrzewania". [27] Ta luka w zakresie zaburzeń psychicznych budzi niepokój sądowy związany z koniecznością popełniania pedofilów seksualnie (SVP) [czyli skazanych gwałcicieli na wczesnych nastolatkach] uwięzionych w zakładzie psychiatrycznym do końca życia. Dr Frances sprzeciwia się zarówno na zasadach etycznych, jak i konstytucyjnych, iż według niego w niemal wszystkich przypadkach sprawca gwałtu na nastolatku w wieku dojrzewaniowym nie cierpi na zaburzenie psychiczne seksualne, a zatem nie zasługuje na dożywocie w zakładzie psychiatrycznym, uważając, iż byłoby to skrzywdzeniem sprawiedliwości. Oczywiście z dużo większą przekonującością, to samo można powiedzieć o zgwałconej dojrzewającej dziewczynie lub chłopcu, niezależnie od długości pobytu sprawcy w więzieniu czy zakładzie psychiatrycznym.

Komitet Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, który opublikował DSM-5 w 2013 roku, również spotkał się z ostrą krytyką, gdy początkowo opisał zaburzenie pedofilskie jako "orientację seksualną"[28] lub "preferencję seksualną", co wielu konserwatystów natychmiast zinterpretowało jako przejrzystą próbę liberalnej lewicy legalizacji i normalizacji aktu pedofilii, aktualnego i palącego problemu[29] To zostanie omówione w następnym rozdziale. Pomimo kiepskiego doboru słów APA na początku, zaburzenie pedofilskie w żadnym wypadku nie jest jedynie wyborem stylu życia czy preferencją woli. Zrozumiale krytycy oskarżyli APA o celowe próby normalizacji, dekryminalizacji i w inny sposób minimalizowania ohydnej przestępczości popełnianej przez pedofilskich, zaburzeniowych gwałcicieli dzieci. APA została zmuszona gwałtownie zmienić swoje internetowe sformułowanie DSM, ale było to zbyt późno dla twardej prasy, zastępując słowo "preferencja" słowem "interes", wraz z publicznym oświadczeniem wycofującym wątpliwy wybór terminologii jako "błędem"[30] i powtarzającym poważny charakter molestowania dzieci i wykorzystywania seksualnego dzieci jako przestępstwa popełnionego przez pedofilów.

Powszechnym błędnym przekonaniem jest przekonanie, iż pedofilia to to samo co molestowanie dzieci. [31] Pedofilia to dewiacyjny stan przyciągania do małych dzieci, a nie sam czyn przestępczy. Ale oto chyba najmniej zrozumiany fakt ze wszystkich – nie wszyscy pedofile to gwałciciele dzieci. Niektórzy nigdy nie realizują swoich pragnień poprzez kontakt fizyczny z nieletnimi. Czołowy badacz pedofilii, dr James Cantor, uważa, iż zdecydowana większość pedofilów nigdy nie przestępuje wobec dzieci. [32 Inny badacz, dr Hubert Van Gijseghem, twierdzi, iż wielu ekspertów utrzymuje, iż tylko 20% sprawców przemocy seksualnej to pedofile. [33] jeżeli ci eksperci mają rację, wielu praworządnych pedofilów jest niesłusznie prześladowanych przez miliony ludzi w społeczeństwie z powodu ignorancji, którzy po prostu nie mają dokładnych informacji i prawdy. Zawsze łatwiej jest mieć silną empatię wobec dziecięcych ofiar niż wobec dorosłych, którzy są inni, niezrozumiani i niesprawiedliwie obwiniowani. Organizacja wsparcia i strona internetowa o nazwie Virtuous Pedophiles pomagają pedofilom, którzy zgadzają się, iż krzywdzenie dzieci seksualnie jest naganne i wspierają wzajemną determinację, by nie działać pod wpływem swojego pociągu. Opierają się pokusie i wielu z nich nie stanowi zagrożenia ani zagrożenia dla dzieci. [34] Ze strony internetowej – "A jednak jesteśmy pogardzani za to, iż mamy pociąg seksualny, którego nie wybraliśmy, którego nie możemy zmienić i któremu skutecznie się opieramy."

Jak sugerują zarówno wyniki badań, jak i powyższy cytat, pedofilia jest niezmiennym stanem, biologiczną predyspozycją, z którą się rodzi. Stąd konsensus wśród badaczy jest taki, iż pedofilia to rzeczywiście orientacja seksualna od urodzenia, podobna do homoseksualizmu, który jeszcze do kilku dekad temu również był uznawany za zaburzenie psychiczne.

Zaburzenie pedofilskie objawia się u mężczyzn w okresie dojrzewania. [35] Chociaż według Departamentu Sprawiedliwości USA 96% pedofilskich przestępców zgłoszonych organom ścigania w 1999 roku stanowili mężczyźni,[36] inne badania wykazały, iż choćby 20% sprawców młodych chłopców to faktycznie kobiety, a 5% ofiary dziewcząt to kobiety. [37] Seksualne molestowanie dzieci przez dorosłe kobiety jest również mniej zgłaszane, ponieważ społeczeństwo przyznaje opiekuńczej więzi miłości matczynej znacznie szerszy wymiar w kontekście kontaktu fizycznego z dziećmi, co wzmacnia powszechne błędne przekonanie, iż praktycznie wszyscy gwałciciele muszą być mężczyznami.

Kolejnym czynnikiem, który sprawia, iż chłopcy ofiary dorosłych kobiet są znacznie bardziej sensacjonalni w mediach i różnią się od dziewczynek molestowanych przez mężczyzn, jest klasyczna relacja nauczyciel-chłopiec – powszechny mit, iż 13- czy 14-letni chłopak wcale nie jest ofiarą, a wręcz przeciwnie – szczęśliwy beneficjent doświadczający swojego "rytuału przejścia" dzięki dojrzałej "gorącej dziewczynie", która pokazuje mu seksualne podstawy. [38] Ten motyw był często wykorzystywany przez "aferę pani Robinson" w filmach takich jak "Absolwent" i "Lato '42", a także rozświetlany przez słynną, 20-letnią sprawę skandalicznego romansu i małżeństwa byłej nauczycielki Mary Kay Letourneau z jej dawnym 12-letnim uczniem, który został długoletnim mężem i ojcem jej dwójki najmłodszych dzieci, teraz ich młode dorosłe córki. [39]

Z drugiej strony, mężczyźni, którzy przeżyli wczesne wykorzystywanie seksualne dzieci w bardzo realny sposób, mają większe trudności z radzeniem sobie z traumą seksualną. [40] Warunkowanie "macho mężczyzn", które zmusza mężczyzn do ciągłego czucia potrzeby kontroli jako "silniejsi" z obu płci, nigdy nie pozwalając sobie na bezbronność czy łzy z obawy przed postrzeganiem słabych, to społeczne pranie mózgu stanowi ciężki bagaż płciowy, który sprawia, iż skuteczne przepracowanie traumy seksualnej jest tym trudniejsze, Do tego dochodzi fakt, iż mężczyźni znacznie rzadziej szukają pomocy w grupach wsparcia czy terapii,[41] nie mówiąc już o zwierzaniu się innym z przeszłych nadużyć. Starsze ofiary przemocy chłopcy i mężczyźni są znacznie bardziej skłonni do wyrażania wewnętrznego gniewu i wstydu poprzez przemoc wobec siebie poprzez samobójstwo, uzależnienie od narkotyków lub przemoc wobec innych, kończąc w więzieniu, a choćby popełniając gwałt i morderstwo w desperackiej, nieprzystosowanej próbie odzyskania kontroli nad swoim ciałem i życiem. Strach przed uznaniem ich za gejów lub pedofila powstrzymuje mężczyzn przed przyznaniem się, iż kiedykolwiek byli wykorzystywani seksualnie.

Z karierą w zdrowiu psychicznym trwającą ponad ćwierć wieku, mogę poświadczyć emocjonalne blizny, które powodują, iż ofiary przemocy wobec dzieci zwykle zmagają się z przewlekłym niskim poczuciem własnej wartości, wstydem, nienawiścią do siebie i obwiniania, impulsami samobójczymi oraz poważnymi problemami z brakiem zaufania, które przenoszą się do dorosłości, przejawiając się przez poważne bariery w tworzeniu zdrowych, intymnych relacji miłosnych oraz powodując problemy zawodowe. [42] Podłużne skutki nierozwiązanej traumy z dzieciństwa stają się dożywotnim wyrokiem i niekończącym się ciężarem, który ofiary zabierają do grobu dwadzieścia lat przed swoimi nieprzemocowanymi rówieśnikami. [43] choćby 17 lat po jednym napaści seksualnym, jedna na sześć dorosłych ofiar przez cały czas cierpiała na objawy PTSD, takie jak retrospekcje, koszmary i lęki lata później. [44] Niezwykle młode, delikatne dziecko, które padło ofiarą traumy seksualnej na tak wczesnym, kształtującym, krytycznym etapie rozwojowym, rzadko może w pełni wyzdrowieć.

Pobieżne spojrzenie na rosnące wskaźniki samobójstw we wszystkich pokoleniach, a zwłaszcza wśród dzieci, najwyższe od 30 lat,[45] oraz instytucjonalne środowiska traumy, takie jak szpitale, schroniska dla kobiet, sądy i więzienia, budzi trzeźwiące zastanowienie się, rozważając niszczycielski wpływ wykorzystywania seksualnego dzieci na całym świecie. Tymczasem, ponieważ ten sam świat tak sromotnie zawiódł w ochronie naszych dzieci, każdy gwałciciel mógł dalej niszczyć setki kolejnych niewinnych istnień – średnio 260 – zanim został złapany. [46] Mając dzieci na przyszłość, musimy absolutnie powstrzymać ten rażący, samopowtarzający się cykl, który nie niszczy wykładniczego losu ludzkości, który teraz wisi na włosku. Udawanie, iż ta globalna epidemia zagrażająca przyszłości ludzkości tak naprawdę nie istnieje, po prostu trzymając głowy w piasku, bo gwałt na dzieciach jest zbyt emocjonalnie przytłaczający i szokujący, by choćby o nim myśleć, nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Nasza cisza lub ucieczka tylko czyni nas częścią problemu. Celem tej książki jest informowanie, edukowanie i ostatecznie wzmacnianie nas do wspólnego podejmowania konstruktywnych i zdecydowanych działań, abyśmy wspólnie mogli zakończyć te okrutne zbrodnie wobec dzieci.

Poniższe akapity omawiają kilka innych ważnych faktów statystycznych dotyczących pedofilii. Nieco zaskakujące ustalenia mówią, iż prawie jeden na czterech (23%) pedofilskich przestępców ma mniej niż 18 lat, co oznacza, iż ich ofiary były co najmniej pięć lat młodsze, a niemal połowa, czyli 40% sprawców ofiar poniżej 6 roku życia, to sami nieletni, a 39% zgłaszanych przypadków dotyczących ofiar w wieku 6-11 lat popełniali nieletni. [47] Ponieważ typowy mężczyzna już molestuje dzieci w wieku 15 lat, trzech na czterech skazanych gwałcicieli pedofilskich jest poniżej 35. roku życia. Silnie skorelowane z rozpadem amerykańskiej rodziny nuklearnej,[48] już w połowie lat 80. zaobserwowano dramatyczny wzrost liczby przypadków gwałtów przez dzieci przez dzieci.

Młodsze ofiary dzieci są bardzo rzadko molestowane przez obcych (poniżej 6 roku życia tylko 3%, a 6-11 lat tylko 5%), ponieważ 89% wszystkich spraw o napaść seksualną na dzieci wiąże się z relacjami znajomymi, takimi jak opiekunowie lub członkowie rodziny. [49]Innym ważnym błędem jest to, iż mimo iż niewielka liczba ofiar wykorzystywania dzieci staje się sprawcami pedofilskich, to zdecydowany odsetek zarówno pedofilów, jak i mężczyzn był wykorzystywany seksualnie w dzieciństwie. [50] W związku z tym, w badaniu z 1991 roku wśród więźniów więzień stanowych w Ameryce, osoby skazane za gwałt na dzieciach znacznie częściej były ofiarami dzieci niż ci, którzy krzywdzili dorosłych. [51]

To samo badanie więźniów z 1991 roku wykazało, iż biali stanowili 70% populacji więziennej Stanów Zjednoczonych skazanych za molestowanie dzieci, podczas gdy tylko 40% osób skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy wobec dorosłych było białymi. Ponownie, z tego samego badania, 2 na 3 skazanych gwałcicieli zgłosiło, iż również zaliczyło dzieci jako ofiary. Badanie z 1991 roku wykazało również, iż około 10% sprawców przemocy wobec ofiar dzieci otrzymało wyrok dożywocia lub śmierci, jednak średni wyrok 11 lat dla gwałcicieli był krótszy niż przeciętne wyroki otrzymywane przez dorosłych. [52] Więc gwałt na dziecku skutkuje mniejszą karą niż gwałt na dorosłego. Ponownie, potwierdzenie, iż w Ameryce mniej ceniono życie dziecka bez ochrony niż dorosłych. Czy to dziwne, iż jesteśmy w środku globalnej epidemii handlu ludźmi ofiarami pedofilskich dzieci?

FBI twierdzi, iż tylko 1-10% wszystkich przypadków molestowania dzieci jest zgłaszanych organom ścigania. [53] Chociaż dokładny procent nie może być określony, na podstawie anonimowych badań ankietowych szacuje się, iż 3-5% ogólnej populacji to pedofile. [54]Dla porównania, odsetek prezydentów USA i członków Kongresu będących pedofilami – liczba ta rośnie z jednej trzeciej do połowy, jak szacuje kilku ostatnich insiderów rządowych, choć wiele z nich wynika z wplątania w zwodniczy system szantażu pedofilów prowadzony przez CIA/Mossad, który działa na całym świecie od wielu dekad. [55]

Mówiąc o polityce Waszyngtonu, w obliczu kontrowersyjnego skandalu Pizzagate, który wybuchł w zeszłym roku,[56] oraz wielu innych potwierdzonych udokumentowanych skandali związanych z pedofilią i prominentnymi przywódcami rządowymi w ostatnich dekadach,[57] w tej chwili nieuchronnie rozpoznanym poważnym problemem ludzkim handlu dziećmi w celu celu handlu dziećmi i jego globalnymi konsekwencjami jako powszechną epidemią, stawia się za to ambitne przedsięwzięcie przedstawienie tego wszystkiego niezwykle istotny temat, który zapewnia jasne i podstawowe zrozumienie, co pedofilia i jej światowe konsekwencje wywołują.